Editorial (Marzo).

numero12_portadaO “Estado”, así con maiúsculas, é un concepto controvertido. Nos círculos académicos conviven diversas definicións do que é a “organización política suprema dunha poboación”. Básicamente hai dúas disxuntivas: por unha banda se o Estado sirve ao conxunto da sociedade, ou pola contra so é un dos medios de dominación dunha parte da sociedade sobre as outras? E por outra, se o principal elemento constitutivo da supremacia da organización estatal atópase no seu monopolio do uso da forza, ou pola contra nun recoñecemento “lexítimo” da súa autoridade normativa.

Polas dificultades para atopar un consenso, nas últimas décadas fíxose común a adxectivación do termo, falouse así do Estado “de Dereito”, “do Benestar”, “Socialista”, “Liberal”,… ou incluso “Fascista”, “Totalitario” ou “Terrorista” se o que interesaba era descalificar a un Estado en concreto. Buscábase así ocultar aquelas dúbidas sobre a definición, e que non agromasen as visións represora e explotadora do Estado.

Actualmente aqueles adxectivos estánse a caer polo peso da realidade. No noso contexto, para a “maioría” da poboación o estado español xa non é “de Dereito” e de “Benestar”. A última crise capitalista desvelou que o Estado non é unha solución do conxunto social.

O desmantelamento da Seguridade Social, esto é, os recortes nas pensións e prestacións de desemprego, xubilación, nvalidez, viuvez,… quizais sexa onde máis evidente se fai a depredación que fan uns poucos (banqueiros, empresarios, políticos corruptos,…) dos recursos colectivos. A construción da Seguridade Social foi unha empresa colectiva nacida das clases populares, que conseguiron trasladar á “organización política suprema” as súas prácticas solidarias “tradicionais” (mutualismo, caixa de resitencia,…). Pero semella que hoxe en día o soño socialdemócrata quebrouse. Certo é que o avance da acumulación capitalista implicou a redución da parte do PIB que alimenta o sistema da seguridade social (as rendas do traballo), xa que hai máis paro, fraude e redución salarial, pero iso no fai “inevitable”, que as prestacións e pensións teñan que deixar de ser universais e perdan a súa calidade principal (cubrir as necesidades básicas das persoas que o precisen). Se cada vez estase a excluír a máis persoas (migrantes, desempregadas), devaluando as pensións e reducindo as figuras  “excepcionais” (orfandade, maternidade, viuvez,…) é porque non interesa redistribuir a riqueza, se non expoliar a que xa é pública. Ante as dificultades económicas das clases populares, o Estado en vez de reforzar as formas solidarias estase a adicar a abrir a caixa común aos depredadores. Basta xa de expolio! Non é unha crise é unha estafa!

 

Unha reflexión sobre “Editorial (Marzo).

  1. Parte de la entrevista realizada a Enric Duran, completa en: http://www.kaosenlared.net/component/k2/item/84305-entrevista-a-enric-duran-sobre-la-cooperativa-integral-catalana.html

    JR: Cuando decís cosas como: “…necesitamos empoderarnos y pasar del asistencialismo al cooperativismo; superar el estado de bienestar deseado por un sistema de redes de apoyo mutuo. El estado nos quiere dóciles y dependientes; nosotros apostamos por la acción de cooperar desde la autonomía, decidiendo colectivamente cuáles son nuestras necesidades materiales y no materiales…” me da la impresión de que la CIC ve al Estado como un mal irremediable o como si fuera el enemigo por antonomasia del bien común. La asistencia social recae en los mecanismos comunitarios de ayuda mutua y en las redes de confianza. Pero, ¿qué ocurre si una de las comunidades puede crear estos sistemas mientras que otra no? ¿Qué mecanismos utilizáis para la difusión del bienestar social como bien público dentro de un modelo descentralizado y comunitario? ¿Se puede prescindir del Estado para esto?

    Entendemos que el sistema político actual, al que llaman democracia, pero que está dominado por pequeñas oligarquías políticas y económicas, es caduco y que tratar de reformarlo no va a servir para llegar a una sociedad basada en el bien común.

    Al mismo tiempo observamos que el modelo de Estado-Nación con control exclusivo de un territorio por parte de un sistema político exclusivista, basado en una nacionalidad de forma obligatoria, está quedando obsoleto y superado por las herramientas tecnológicas que permiten comunicarse y hacer actividades económicas en cualquier parte del mundo.

    Nuevas formas de organización voluntarias, basadas en valores y principios que los propios participantes suscriben, deben ir haciéndose paso.

    Igualmente, nosotros asumimos que el Estado seguirá siendo mejor que nada para aquellos que no sepan o no quieran autoorganizarse a nivel de comunidad y apoyo mutuo; en este sentido no hacemos nada para destruir el Estado, sencillamente lo desobedecemos de forma integral en nuestras prácticas.

    En lo que estamos centrados es en llevar a la práctica nuestra decisión consciente y abierta de organizarnos al margen del Estado y en hacer valer nuestro derecho soberano a hacerlo sin que ningún poder estatal o económico tenga derecho a impedirlo.

    Entendemos que generar nuestro ejemplo de autoorganización es lo mejor que podemos hacer para que mucha más gente, ya sea con este modelo de organización o con otros que sean creados, pueda llegar a sentir y vivir que el Estado no es necesario en su vida.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *